خیاطی

کسب وکارخانگی

خیاطی

کسب و کار خانگی (Home business) به آن بخشی از کسب و کارها گفته می شود که ممکن است لزوماً مشارکت همه اعضای خانواده را در بر نداشته و صرفاً یک یا چند نفر از اعضای خانواده در آن به فعالیت اقتصادی مشغول باشند. از نظر ILO (سازمان بین المللی کار) موقعیت مکانی یعنی وجود کسب و کار در منزل معیار تلقی نمودن آن به عنوان مشاغل خانگی است. این در حالی است که کسب و کار خانوادگی، به کسب و کارهایی اطلاق می شود که فعالیت های اجرایی (مدیریتی مالی) و عملیاتی آن ها بر عهده اعضای یک یا چند خانواده باشد و تصمیمات استراتژیک و سرنوشت ساز در مورد شرکت یا کسب و کار توسط آن ها اتخاذ گردد.

 

به طور خلاصه می توان به مشاغلي كه با عضويت اعضاي خانواده در فضاي مسكوني و در قالب يك طرح كسب و كار مجاز بدون مزاحمت و ايجاد اخلال در آرامش واحدهاي مسكوني همجوار شكل مي گيرد، مشاغل خانگی گفت.

خدماتي كه در منزل قابل ارائه است: نظير آرايشگري، خياطي و … و البته برخي مشاغل به صورت سنتي و با محوريت خانواده در خانه ها انجام مي گيرد.

خیاطی در خانه

شاید در حال حاضر كمتر كسی تصور كند كه در زمان هایی نه چندان دور، در گوشه و كنار همین شهرهایی كه اكنون سر به فلك كشیده اند و مغازه ها و پاساژهای گوناگون تمام مایحتاج مورد نیاز را در اختیار مشتریان قرار می دهند، هر خانواده یك جامعه تولیدی كوچك بود كه انواع و اقسام ضروریات را به اقتضا برای خود تولید می كرد .

در آن زمان ها كه اندك حوصله ای بود و گاه و بی گاه فرصتی، زنان خانواده علاوه بر انجام كارهای معمول خود به تهیه و دوخت و دوز لباس اعضای خانواده در كنار كارهای دیگر می پرداختند و چقدر هم با سلیقه.

هنری كه هم اكنون در میان بسیاری از زنان به فراموشی سپرده شده، در گذشته به عنوان یكی از ضروریات زندگی هر خانواده ای به حساب می آمد، اما هم اكنون درصد بسیار كمی از زنان ایرانی قدرت دوختن یك لباس هر چند ساده را دارند و اگر هم داشته باشند، حوصله ی انجام آن نیست.
هنر خیاطی رشته ای ست كه در تولید ناخالص ملی هر كشور نقش مهمی دارد و مانند چیزهای دیگر در حال تكامل است؛ به طوری كه هم اكنون كشورهایی مانند چین قسمت اعظمی از درآمد ملی خود را از این طریق به دست می آورند. علاوه بر آن نیاز بشر و جامعه ایجاب می كند تا تعداد كثیری از نیروهای فعال، وقت و توان خویش را به فراگیری و گسترش این حوزه تخصصی و تكنیكی صرف كنند.

خیاطی پیوند نزدیكی با مقوله لباس دارد. در فرهنگ لغت، مقابل كلمه «لباس» آمده كه «پوشش تن» ؛ یعنی لباس برای پوشاندن شكل اصلی بدن و تغییر شكل آن به نحوی زیبا به كار می رود و بنابراین هرچه خیاط ماهرتر باشد، می تواند در پوشاندن تن و نمایاندن آن و محفوظ نگاه داشتن از سرما و گرما و همچنین در حفظ عفت و پرهیزگاری و وقار انسان ها كمك بیشتری كند؛ به شكلی كه امروزه بسیاری بر این اعتقادند كه لباس هر انسان نشانه شخصیت وجودی اوست، بخصوص آن كه هر کس متناسب با سلسله ارزش ها و بینش هایی كه به آن معتقد است، لباس بر تن می كند.
امروزه بسیاری از مردم دیگر به لباس به عنوان یك نیاز اولیه نگاه نمی كنند، بلكه دلبستگی شدیدی به نوع و مدل و جنس آن دارند. با این حال شاید اكنون كمتر كسی وجود داشته باشد كه علاقه مند باشد تا خود، لباس موردعلاقه خویش را تهیه كند.

می توان خانه ها را به محلی برای خیاطی تبدیل نمود. چرا که این کار احتیاج به فضای زیاد و یا دستگاههایی خاص نداشته و به راحتی می توان اتاقی از منزل را به کارگاهی کوچک تبدیل نمود.

از ویژگی های خیاطی می توان به موارد ذیل اشاره نمود:

امكان فعاليت در فضاهاي محدود

استفاده از مواد اوليه در دسترس

ابزار و تكنولوژي در دسترس

مهارت مبتني بر آموزش سينه به سينه

-وجود مکانهای مناسب برای آموزش دیدن

نیاز به سرمایه نه چندان زیاد

تبلیغ و انتشار فرهنگ بومی

-استفاه از ذوق وهنر شخصی

-تماس مستقیم با مشتری ودر دسترس بودن مشتری

-امكان كاركردن به صورت پاره وقت

-پايين بودن ميزان ريسك سرمايه گذاري

-رفع نیاز های خانوادگی

مشکلات این شغل

-پیش امدن عارضه جسمانی بیشتر چشم درد

-اگر کار در منطقه محدود باشد امکان نقد نبودن دستمزدها

– کم شدن استقبال عمومی به کارهای ایرانی وتمایل افرا دبه مدلهای بیرونی

-گران شدن مواد اولیه کار

منبع

www.asrehjadid.ir